fagamos que escoiten a nosa palabra

Estes últimos anos foron unha mostra completa de despropósitos por parte dos que chaman Poderes Publicos, Estados, Gobernos, todos eles puros administradores dos intereses do capital financeiro, facendo leis cada ves mais raquiticas respectos ás condicións laborais, emitindo decretos e tomando medidas que sistematicamente favorecen a unha minoría mundial especuladora cando non oficiando o saqueo puro e duro.

O que hoxe chamamos crise é sinxelamente, aínda que dunha complexidade respecto das consecuencias, descomunal, é o resultado dunha acumulacion de riqueza en mans dunha elite formada indistintamente por elegantes investidores, especuladores brillantes, mafiosos reconvirtiendose en millonarios influentes, renovando a filas dunha burguesia de novo cuño, para a cal crea riqueza é algo absolutamente secundario, e se iso sucede é por inevitable, sendo puras baratijas, os restos, é dicir miseria. Para eles esa miseria é a materia prima da súa abundancia cruenta e estúpida.

Cada día que pasa, nunha dosificacion perversa, tratándonos como a infantís criaturas, vannos anunciando a hecatombe, pero todos os discursos falan de Capital FINANCEIRO, NACIONALIZACIÓNS DA CATÁSTROFE, RESCATE URXENTE DA BANCA, MEDIDAS PARA SALVAR A INDUSTRIA DA AUTOMOCIÓN, NOVAS REGRAS, VERGONZANTEMENTE APRESÚRANSE A Tomar MEDIDAS SOBRE As LEIS DE MERCADO,ou a ausencia trulenta delas, MEDIDAS PARA SUAVIZAR A ESPECULACIÓN, RECONVERSIÓNS, FUSIÓNS, RECESIÓN, INFLACIÓN, DEFLACIÓN, todo iso referido impúdicamente ás estruturas de saqueo que só uns dias antes apoiaban todos sen vergoña.

Aos países periféricos, e digo periféricos porque asquerosamente nada cambiou respecto ao papel dominante de Occidente en todo este berenjenal sanguento, a eses países impúxoselles crudamente as regras do xogo, diso encargáronse os organismos internacionais como O BANCO MUNDIAL, O FMI, A ORGANIZACION MUNDIAL DO COMERCIO ETC Etc. Aranceis por unha banda, medidas proteccionistas por outro, os campesiños asiáticos, africanos (estes practicamente deixaron de ter cultivos e os que hai son monocultivos controlados por multinacionais occidentais.

abundancia igual a miseria, e para nós, os seus súbditos directos, baratijas de todo tipo, e unha industria maiúscula de virtuais praceres infantilizandonos, sumindo aos nosos fillos nun desconcerto de consecuencias dolorosas: adultos infantilizados, nenos de volta de nada, estupefactos ante pais estúpidos.

Asombrosamente en todo este tempo non s3e oíu unha soa voz, e refírome a unha voz dos Gobernos, dos organismos publicos, etc, que fale rotundamente da situación social que sen remedio camiña cara ao caos mais doloroso, e aínda mais, as voces dos que formamos parte das maioría, dos que ata, baixo democracias conseguidas a base de dor e sacrificio, de solidariedade e moita xenerosidade, ata nós fomos perdendo toda capacidade de influír nas nosas vidas, no noso futuro inmediato. Pero non deixamos de denunciar o saqueo, dun xeito ou outra puxemos en evidencia o que pasaba, pero coma se nada, e a rabia e a impotencia en moitos debe atopar unha saída, unha forma de facerse positiva e non, pola contra desembocar en violencia, senón estéril se reprochable, pero o que se esta claro é que A REBELIÓN esta en cernes, segundo pasen os días por vir, segundo os días novos arrastren o seu cristo, A REBELIÓN, a revolta intelixente, A multitude irredenta tomase as rúas das cidades, deste mundo globalifago, sairá á rúa e dirá basta, fará oír a súa voz que sera unha denuncia e unha esixencia, DENUNCIA DO SAQUEO, DENUNCIA DESTA GUERRA DE RAPIÑA QUE DESDE FAI TRINTA ANOS ARRASA CADA RECUNCHO DESTA TERRA, denuncia do cinismo mais encarnizado co que xestionan este planeta como unha leira particular, E ESIXENCIA DE CAMBIOS SIGNIFICATIVOS, CAMBIOS QUE ENTRAÑEN O FIN DESTA MISERABLE ABUNDANCIA, DESTA VIOLENCIA LARVADA O No COA QUE NOS TEÑEN DOBREGADOS, esixencia de que unha vez por todas de acabar co fame e as guerras, e non admitiremos os consabidos argumentos de que iso é un obxectivo a lograr, pois como queda de evidencia polos seus feitos, os seus practicas e proxectos afástannos imparablemente dese obxectivo,

Esta crise puxo de manifesto entre outras cousa que súbitamente hai recursos, pero para protexer aos culpables dos desmáns, e pola contra, o fame e a morte por armas, e as patoloxías derivadas dunha soidade sen paliativos e da mismísima miseria, non poden ser resoltas ao longo dos anos, ata crece e transfórmase, adquirindo a cara da mismísima desesperacion. E como hai liberdade anúnciannos cada dúas por tres que cunha cantidade ridícula: 30.000 millóns de euros solucionaríase esta inxustiza. É incrible, non hai día que pase sen que saibamos das condicións terribles nas que viven millóns e millóns de persoas, caridade e instrumentalizacion da miseria, a súa espectacular rendibilidade. Estamos ante unha xestión perversa, é evidente. É hora de que se oia a voz dos saqueados. Eu non teño a menor dúbida de que nos días, semanas, meses por vir,asistiremos á conxunción da multitude resolta e de todo o pensamento que nestes anos foi fermentando e discorrendo sen que as circunstancias favorecesen a súa manifestación, o que non significa que ditas reflexións e pensamentos, formulacións, proxectos, estratexias e soños, non deixen de existir en todo momento.

Grecia, os sucesos de Grecia, falan claro. Pero nos medios de comunicacion, os políticos e os intelectuais asentados e agradecidos neste escaparate estridente, néganse a ver os feitos e falan de vandalismo, de castigar aos culpables pero que de violencia nada de nada. É realmente descarnada tanta covardía e falta de piedade. Como di o meu amigo, somos 6000 millóns: ou nos salvamos todos ou é a guerra.

Para salvarnos necesítase moi pouca cousa: poder nacer, vivir e morrer con dignidade.

sabado 13 decembro 2008

En poesia salvaxe | | Permalink






os comentarios foron deshabilitados.
Greenpeace. Eu son Antinuclear